Səni kimdir üzən bica, qərənfil
Sənə mən aşiqi-şeyda, qərənfil
Al dona bürünüb aləm... Qərənfil yağışı yağır,
selə dönüb axır küçələr boyu...
Sınmış güllərdən süzülən qanlı göz yaşları
yollara çilənib, cığır salır Şəhidlər xiyabanına sarı...
1990-cı ilə qədər...
1990-cı ilə qədər gəlinlərin əlinin bəzəyi
idi bir dəstə qərənfil... Bu qərənfillər tükənməz sevginin rəmzi idi. Elə buna görədir
ki, qərənfil gülünün mənaları içərisində gözəllik, sevgi, ümid başda gəlir...
O məşum gündə, yanvarın 20-də də qərənfil
sübut etdi ki, bəli, məhz o, tükənməz sevginin rəmzidir. O, analara övlad, övladlara
valideyn, bacıya qardaş, qardasa bacı acısını bir az da olsa, yüngülləşdirməyə kömək
etdi. Bu gül insanlara qoşularaq şəhidlərin məzarında ağı dedi, ləçəklərini yoldu,
amma qoymadı ki, anaların göz yaşları məzar daşlarını isladaraq, şəhidlərin ruhunu
narahat etsin. Axı, heç kəs anasını gözü yaşlı görmək istəmir...
Ləçəkləri qəm yükündən qıvrılıbdır...
- Daha qərənfil görmək istəmirəm... Bu güllər
balamın yoxluğunu, acısını hər an xatırladır mənə... ovuna bilmirəm...
Sinəsindəki qərənfilləri, daha möhkəm bağrına
basaraq hayqırırdı bir ağ saçlı ana...
Qərənfil isə
incimirdi...
O bilirdi...
Bilirdi ki, sadəcə, bir məzar gülü deyil...
Boğazlarda
düyünlənən qəhər anında gözlərdə yığılan yaş damlalarının axmaqla axmamaq arasındakı
zaman diliminin adıdır qərənfil. Düzdür, bir qızılgül qədər ətirli, gözəgəlimli
olmasa da, qərənfilin öz dünyası var. Qəm yükündən qıvrım-qıvrım bükülübdür ləçəkləri.
Çünki hər çiçəyin saxlaya bilməyəcəyi hicran qətrələrini gizləyir ləçəklərinin arasında...
Başqa güllər
nə qədər incə, zərifdirsə, qərənfil o qədər dözümlü, mətindir. Bir damla su illərlə yaşamağına bəs
edər.
O ümidin özüdür...
Səbirlidir...
Belinə qara
lent bağlanıb, bəzən bir şəhid tabutunun keçdiyi yollarda boynu sınıb, ayaqlanıb,
tapdalanıb, amma yenə də inciməyib...
Fərqində olub
ki, sevgi gülüdür və dünyada bundan gözəl heç nə ola bilməz.
Torpağa, vətənə,
sevgiliyə olan sevgilərin mərkəzində taxt qurub özünə.
Bəzən qərənfilə
acıyırlar ki, o, qəm, kədər gülüdür, ona baxanlarda qəm-qüssə oyadır...
Üşüyən şəhid
məzarlarının al-qırmızı yorğanı
Amma acımayın
qərənfilə...
O, bir millətin
çəkdiyi dərd yükünə ortaq, çiyinlərdə daşınan şəhid tabutlarına qanad, üşüyən məzarlarına
al qırmızı yorğan olub. O, qüssədən danışa bilməyən analara dil, bağrı parçalanan
atalara göz yaşı olub...
Daşıdığı mənanın
yükünü çəkməyə minlərin, milyonların gücü yetməz...
Sinələr güllə-güllə,
Qan axır,
dönür gülə.
Qərənfillər
ağlayır,
Düşmənə gülə-gülə...
Yasəmən MUSAYEVA,
"Azərbaycan”
