Ola bilsin mənə nəsə olsun. Birdən mənə nəsə olarsa, uşaqlar sənə, sən də Allaha əmanət ol. Səni həmişə sevmişəm. Məni atamın yanında dəfn edərsiniz...
AZƏRTAC xəbər verir ki, bunlar Dövlət Sərhəd Xidmətinin şəhid baş leytenantı Elçin Əvəz oğlu Əzizovun həyat yoldaşı Sevdaya yazdığı son mesajında əksini tapan cümlələrdir.
Elçin Əzizov Cəbrayıl sevdalısı idi. 1985-ci il martın 31-də Cəbrayıl rayonunun Böyük Mərcanlı kəndində anadan olan, Elçin səkkiz yaşı olanda tərk etdiyi doğma torpağına uzun müddətdən sonra - 2016-cı ilin Aprel döyüşlərdə qədəm qoymağa nail olub. O zaman Elçin dörd ilə yaxın idi ki, Dövlət Sərhəd Xidmətinin çevik hərəkat dəstəsində xidmət edirdi. Doğma torpağında keçirilən hərbi əməliyyatlarda xüsusi şücaəti ilə seçilib. Qazanılan kiçik Qələbə Elçinin ümidlərini birəbeş artırmışdı. O, sonuncu, vacib döyüşü səbirsizliklə gözləyənlərdən idi. Vətən müharibəsi başlayanda isə ilk günlərdən savaş meydanına atılan Elçinin döyüş yolu Murovdağ yüksəklikləri, Füzuli və Cəbrayıl rayonundan keçib. Oktyabrın 13-də yaralı döyüş yoldaşlarının köməyinə gedərkən Cəbrayıl rayonunda düşmən raketinin hədəfinə tuş gəlib. Həmin vaxt Elçinlə birlikdə zirehli maşında olan mayor Malik Əliyev də şəhadətə yüksəlib.
Elçin Əzizov oktyabrın 15-də II Fəxri xiyabanda Azərbaycan himninin sədaları ilə dəfn edilib. Ölümündən sonra dövlətimizin başçısının sərəncamları ilə "Vətən uğrunda", "Cəbrayılın azad olunmasına görə" medalları, üçüncü dərəcəli "Vətənə xidmətə görə" ordeni ilə təltif olunub.
Şəhidin həyat yoldaşı Sevda Oruclu sevdiyi insanı itirməyin ağrı-acısı ilə yanaşı, elə qəhrəman bir döyüşçünün həyat yoldaşı olmağın qürurunu da daşıdığını qeyd edib.
"Elçini son dəfə ötən il avqustda gördüm. Demək olar evdə çox az hallarda olurdu, tez-tez təlimlərə yollanırdı. Ötən il isə demək olar ki, Vətən müharibəsinə qədər müddətin xeyli hissəsini təlimlərdə keçirmişdi. Vətən müharibəsinin ilk günlərindən döyüş meydanına atılan Elçin ara-sıra zəng edirdi. Böyük Mərcanlı kəndi azad ediləndə onun xəbəri necə sevinclə çatdırmasını, ordumuz haqqında necə qürurla danışmasını, yorğunluğuna rəğmən növbəti döyüş əməliyyatlarını səbirsizliklə gözlədiyini deyərkən səsindəki həyəcanı unuda bilmərəm. Son dəfə oktyabrın 12-də gecə xeyli danışdıq. Balaca oğlumuz Uğurun ad gününə az qalmışdı. Dedi, hazırlıqları gör, birgünlük də olsa, gəlməyə çalışacağam. Qismət olmadı...
Elçin övladlarımızı çox xoşbəxt görmək istəyirdi. Böyük oğlumuz Yusif aktiv uşaq olduğundan deyirdi ki, "özümü onda görür, hərbçi olmasını istəyirəm". Qızımız Duyğunun sağlamlıq problemi var. Elçinin arzusu o idi ki, qızımız onun qucağına qaça, öz ayaqları üstə dayana bilsin. Evdən çıxanda balaca oğlumuz Uğur onaylıq idi. Tez-tez təlimlərdə olduğundan heç 10 ay ərzində oğlumuzu normal görə bilmədi. Elçin son mesajında şəhid olarsa, atasının yanında torpağa tapşırılmasını vəsiyyət etmişdi. Atası Biləsuvar rayonunda dəfn olunub. Düzü ondan sonra son telefon danışığında Elçindən bu barədə soruşanda gülə-gülə "elə-belə yazmışdım" dedi. Heç ağlıma da gəlməzdi ki, ürəyinə daman doğru çıxacaq, bir daha Elçinin nə üzünü görə biləcək, nə də səsini eşidə biləcəyəm. Bəlkə də II Fəxri xiyabanda dəfn olunmağına görə məndən inciyib. Amma həm özümüz tez-tez ziyarətinə gedə bilirik, həm də onun ziyarətçiləri daha çoxdur. Tanıyan, tanımayan hər kəs məzarını ziyarət etməklə Elçinə sevgisini bildirir. Elçin kimi igidin, cəsur və vətənpərvər birinin həyat yoldaşı olmaq qüruru bir ömür mənə bəs edər", - deyə şəhidin həyat yoldaşı bildirib.
